Muzej Macura u FRAME-u

muzej_macura_frame

Izašao je novi broj magazina FRAME, a u njemu MUZEJ MACURA, projekat autorskog tima koji čine Ivan Kucina, Nenad Katić i Vladimir Macura.

Magazin Frame je angažovao fotografa Anu Kostić za ovu priliku.

Ovako glasi najava novog broja:

Out Now: Frame #72

We released issue #72, which focus on culture and is on sale at selected book stores and in our Web Store.

    Look inside Frame #72

In this issue of Frame, we brush up on culture. From Steven Holl Architects' hyper-tactile Heart Museum in Denmark, to Nenad Katic, Ivan Kucina and Vladimir Macura's 'very successful failure' of a museum in Serbia, we paid a visit to some of the world's most intriguing new cultural spaces. Along the way wel took in a new office by Clive Wilkinson, a Singapore studio by Ministry Of Design, Tomas Saraceno's web-like installations, residences by Sou Fujimoto and Boyd Cody, and the current state of branding design. Because culture, after all, can't exist in a vacuum. 244 pages.

                                             MUZEJ MACURA

Autori: Ivan Kucina, Nenad Katić i Vladimir Macura

Adresa: Zenit 1, Novi Banovci

Površina: 650m2

Radno vreme: od aprila do septembra - petak, subota, nedelja od 10h do 18h.

Posete se zakazuju: mob.tel. 064 472 96 29

Veb sajt muzeja: http://www.artmajeur.com/macura-museum/

Muzej Macura je otvoren u maju 2008.godine. Vlasnik, osnivač i jedan od „graditelja“ ovog zanimljivog objekta je Vladimir Macura, kolekcionar, čija zbirka predstavlja jednu od najvećih privatnih kolekcija neoavangardne umetnosti na ovim prostorima. Vladimir Macura je poreklom iz Knina, ali se sredinom 80-ih preselio u Beč. Tamo je počeo da sakuplja. I vremenom se rađala ideja o sopstvenoj galeriji, muzeju.

Macura je zamislio da kuću za svoju neprocenjivu kolekciju sagradi u Istri, u Limskom kanalu. Umesto tamo, Muzej je sagrađen u Novim Banovcima, na obali Dunava, i nalazi se u ulici kojoj je Macura dao naziv - Zenit 1, Novi Banovci.

Vladimir Macura je naime tražio mogućnosti da napravi stalnu postavku svoje kolekcije u Beogradu. Izabrao je plac, njivu nadomak Beograda, u Novim Banovcima. Obratio se Vanji Kucini i Nenadu Katiću kako bi mu oni pomogli da napravi projekat. Prvobitni projekat je predviđao niskobudžetnu galeriju od 180m2 uz upotrebu jeftinih materijala i konstrukcije. U okviru ovih ograničenja, pokušano je da se u okviru što manje površine osnove ostvari što veća površina zidova za izlaganje. Tako se došlo do arhitektonske osnove oblika ćiriličnog slova P. Macura je u tome prepoznao sliku meandra J.Knipfera iz sopstvene kolekcije, što ga je inspirisalo da zamisli mnogo veći projekat i tako je projekat galerije prerastao u projekat muzeja. Macura je želeo meandar.

Muzej je površine 650 m2. Siva kuća pored izložbenog prostora na dva nivoa, ima depo, stambeno-radni prostor i kafe bar sa prodajnim pultom. Muzej je ograđen i ima sopstveni parking, park sa voćnjakom, skulpture i rezidencijalni objekat za goste. Park se jednim delom strmo spušta prema Dunavu. Na kapiji muzejskog imanja s voćnjakom piše: Mom narodu.



Projekat muzeja je podrazumevao 5 puta veću površinu, što je značilo nastavljanje meandra (dodavanje još krivine) i dodavanje sprata. Izlagačkom prostoru su dodali kafe i stan u kome bi Macura boravio jedan deo godine. Neophodnim dodavanjem stepeništa u spoljni prostor meandra i otvorima u tavanici, postignut je kontinuitet između prizemlja i sprata. Razmeštanjem velikih prozorskih otvora na različitim pozicijama u svakom od delova meandra postignuta je različitost osvetljaja. Iznad unutrašnjeg stepeništa, postavljeno je spoljno stepenište koje je ostvarilo vezu između površine tla i krova, što je aktiviralo krov kao još jednu površinu za korišćenje. Svedeni volumen meandra koji je artikulisan samo tim spoljnim stepeništima trebalo je da ostvari znakovitost objekta na posebnoj lokaciji, koju čine nepregledna vojvođanska ravnica i dramatični lesni odsek prema Dunavu.

Ovakav koncept je omogućio autorima da upotrebe najdostupnije i najjeftinije materijale koji se inače koriste za izgradnju privatnih kuća u okolini – betonski skelet i tavanice, blokove od opeke i prozore od aluminijumskih profila. Banalnost i sirovost ovih materijala trebalo je da posluži kao idealna pozadina za kolekciju koja se sastoji od izuzetnih umetničkih dela.
Idejno rešenje muzeja u formi skice osnove i 3d rendera je predato Macuri kako bi ga pregledao i dao svoje komentare. Macura je autore prvi put posle toga nazvao nakon godinu dana da pogledaju objekat u završnoj fazi izgradnje. Autorima je bilo neobično da je na osnovu nepotpunog projekta uopšte počeo da gradi, a nakon što su videli gotovu završenu građevinu, bili su vrlo razočarani promenama koje je Macura samostalno uneo. Proporcije su bile narušene, kontinuitet unutrašnjeg prostora je bio prekinut, spoljno stepenište je nestalo i umesto njega postavjeni veliki zastakljeni atrijumi. Inspirisan idejnim rešenjem Macura je projekat prilagodio svom shvatanju izlagačkog prostora. I tako je postao koautor.
Ostvarena je jedna nova vrednost upravo zahvaljujući nepotpunoj komunikaciji sa klijentom. Ta nova vrednost nastaje kada arhitektura prestaje da bude samo objekat i postaje instrument socijalizacije. To podrazumeva takvu vrstu odnosa sa klijentom u kome on postaje koautor projekta koji ima prednost u odlučivanju. Ovaj pristup je u skladu sa najnovijim razvojem participativne metodologije dizajna.

Vladimir Macura je poznat je kao kolekcionar zainteresovan za avangardu i neoavangardu 20. veka, posebno sa prostora bivše Jugoslavije. Poseduje možda najznačajnu zbirku umetničkih dela iz perioda avangarde 20-ih i 30-ih godina, i moderne umetnosti 60-ih i 70-ih nastale na tlu Jugoslavije, originalna dokumenta iz tog perioda, kao i zbirku dizajniranih stolica iz 20. veka.
Ime Vladimira Macure prvi put je zapaženo na izložbi „Nadrealizam u Beogradu: Umetnost nemogućeg” u beogradskom Muzeju primenjene umetnosti (2002) kada su između ostalih, predstavljeni i radovi iz njegove kolekcije. Dve godine kasnije u Umetničkom paviljonu „Cvijeta Zuzorić” Macura je predstavio dela likovne i primenjene umetnosti avangardnih pokreta 20. veka, a u Muzeju primenjene umetnosti u Beogradu prikazan je i deo njegove kolekcije „Svakodnevni život stolica/Gorgona” (2006).
Interesovanje za ovog kolekcionara i njegovu zbirku avangardne umetnosti kulminiralo je nedavno, kada je u Novim Banovcima na obali Dunava otvoren Muzej Macura, koji su za proteklih mesec i po dana, otkako je priređeno i zvanično otvaranje, posetili gotovo svi poslenici ovdašnje umetničke scene. U tlocrtu meandar, po uzoru na slike Julija Knifera jednog od članova grupe Gorgona koja je delovala u prvoj polovini šezdesetih godina 20. veka, ovo zdanje, na oko 650 metara kvadratnih čuva dragocena dela zenitizma, jugo-dade, ruskog i poljskog konstruktivizma, srednjovekovne avangarde, beogradskog nadrealizma, grupa EKSAT 51 i Gorgona, visoke moderne, konceptualne umetnosti, bečkog akcionizma, vojvođanske neoavangarde,…
U Muzeju Macura nalaze se neka od ključnih dela beogradskog nadrealizma, uključujući i publikacije u vezi sa produkcijom ovog pokreta, rad Raše Todosijevića „Bog voli Srbe” (1998), radovi Braca Dimitrijevića koji je fotografisao anonimne prolaznike u Berlinu, zatim rad Božidara Mandića iz 1970, analitičke skulpture Neše Paripovića, Bogdanke Poznanović, jedne od pokretača novosadske avangarde... Uz delo Ivana Picelja, postavljen je rad „Intuicija“ čuvenog Jozefa Bojsa, a tu je i mobilna skulptura Aleksandra Kaldera. Macura čuva i fotografiju avangardnog hrvatskog reditelja, glumca i konceptualnog umetnika Tomislava Gotovca, kao i rad kontroverznog bečkog akcioniste Hermana Niča.

Preuzeto iz teksta Marije Đorđević Kolekcionari brži od muzeja, POLITIKA ONLINE, objavljeno: 14/06/2008

Fotografije: Ana Kostić

Profil

Morate se ulogovati da biste poslali poruku
Uloguj se | Registruj se

Tip of the day

"Simplicity is the ultimate sophistication"
 

Leonardo da Vinciviše
Mouse Eye Tracking by PicNet Software Development Services
text