Izložba fotografija Ivana Petrovića, dobitnika prestižne nagrade “Dimitrije Bašićević Mangelos” za najboljeg mladog vizuelnog umetnika u Srbiji 2008. godine, biće otvorena 11. novembra u 19h u Salonu Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, a predstaviće svojevrsnu sliku okruženja koje taj mladi umetnik posmatra godinama.
Tokom dva perioda, između (1997-2003 i 2005-2008.) u više paralelnih tokova, nastaje korpus fotografija objedinjen pod nazivom Dokumenti.
Ono što ove fotografije veže u novu i složenu celinu, ne predstavlja tema oko koje su nastale, već pre svega: „...potreba da se jednom vrstom revidiranja sopstvene arhive i njenim novim konsteliranjem, predstavi mogućnost celovitijeg sagledavanja i tumačenja datih prilika i događaja; da se uradi jedna vrsta islednog postupka i da se, u ono što je zvanična statistika, unese nešto što se naziva lična drama ...”(Petrović).
Uobličene kao celina više raznorodnih serija, u okviru kojih po brojnosti dominiraju portreti, njih povezuje i činjenica da nastaju u Srbiji, u ambijentima neposrednog umetnikovog okrženja, u društvenim okolnostima opšte agresivnosti i pritisaka i da kao takve, donekle anticipirajući neizvesnost dolazećih perioda, sada dobijaju novo mesto u iščitavanju i tumačenju savremenih društvenih i socijalnih prilika.
Nakon deset godina praćenja i beleženja situacija i događaja, porodice i prijatelja, nastalo je više stotina fotografija. Svojim mnoštvom i doslednošću, ovaj korpus teži da pruži celovitu sliku o umetnikovom okruženju u datom periodu, o socijalnim prilikama i životu studenata u Beogradu (uglavnom njegovih poznanika iz Kruševca), o životu prijatelja umetnika, uključujući i njegov dvoipomesečni boravak na Kosovu 1999. za vreme NATO bombardovanja SR Jugoslavije. Korpusu su pridodate i fotografije oduzetih predmeta koje je Petrović snimio u arhivu Opštinkog prekršajnog tužilaštva u Kruševcu kao i fotografije presnimljenog fotografskog albuma pronađenog na Kosovu...
Ovaj svojevrsni arhiv fotografskog materijala Petrović koristi kao resurs da, s jedne strane, pruži celokupnu sliku svog okruženja, koje posmatra godinama unazad. Osim toga, on ih u prostoru uvek različito i uvek iznova raspoređuje i grupiše u ’grozdove’ i nove celine, konstruišući na taj način posebne mikro narative, kojima preispituje vezu između dokumenta i narativa kojem leži u osnovi.
